[INFINITE FanFiction] Paradise :: 2 ::

posted on 18 Apr 2013 02:05 by zakuro in Fiction
 
ตัดออกนิดหน่อยเพื่อจำกัดเรท อุฮิ Cry
 
 
 
 

Paradise

By Wessnette

Part 2:

"วันนี้ก็สนุกเหมือนเคยนะ"

คำชมที่ไม่เคยคิดอยากได้ ทำให้ร่างเพรียวเลือกที่จะนอนนิ่ง รอจนอีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จและก้าวออกจากห้องไป เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาจึงค่อยยันกายขึ้นจากฟูกนอน เก็บเสื้อผ้ามาสวมลวกๆ แล้วลุกขึ้นยืน ตาที่เหลือบเห็น 'ของเล่น' ที่แขกคนเมื่อครู่เพิ่งใช้เล่นกับเขาไปก่อความรู้สึกคลื่นเหียนจนต้องรีบหนีเข้าห้องน้ำทันที

น้ำร้อนที่ต้มเตรียมเอาไว้โดยประมาณเวลาคร่าวๆ เมื่อถึงตอนนี้ก็อุ่นกำลังดีตามที่กะเอาไว้ มือเรียวค่อยๆ ใช้ถังใบเล็กตักน้ำเพื่ออาบชำระล้างร่างกาย เขาค่อยๆ ขัดผิวด้วยผ้าผืนเล็กอย่างใจเย็น...นึกย้อนถึงอดีต ตอนที่ทำงานนี้ใหม่ๆ...คิมมยองซูที่เป็นถึงอันดับสองของสถานที่แห่งนี้ เคยขัดจนผิวถลอกแดงไปแทบทั้งตัว ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ ความรู้สึกเกลียดชังรังเกียจก็แทบจะไม่ส่งผลอะไรแล้ว

คงต้องขอบคุณใบหน้านี้ ที่ทำให้เขาทำอาชีพนี้ได้อย่างสบายๆ โดยไม่ต้องพยายามอะไรมาก แม้จะทำตัวไม่รับแขกแค่ไหน ก็ยังมีคนปรารถนาในตัวเขาอยู่ร่ำไป แรกๆ ที่มยองซูยังทำใจไม่ได้ ก็มีหลายครั้งที่อยู่ในสภาพกึ่งถูกขืนใจ เรียกว่าแทบจะทุกวัน กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ เขาก็ทำได้เพียงเปลี่ยนตัวเองเพื่อมีชีวิตรอดเท่านั้น

ทำตัวเหมือนตุ๊กตา รับแขกแค่วันละหนึ่งคน...สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงม่านป้องกันตัวบางๆ เท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้ว บรรดาชายวัยกำดัดทั้งหลายที่กำลังคึกคะนองและมากด้วยพละกำลัง ก็ชื่นชอบเสียเหลือเกินกับการได้กลั่นแกล้งเขา เมื่อสู้ขึ้นมาก็ยิ่งสนุกที่ได้ปราบพยศ

มยองซูพยายามแล้ว...พยายามที่จะไม่เดินไปตามหมากเหล่านั้น แต่ไม่สามารถอดรนทนได้ สู้ชนะบ้างไม่ชนะบ้าง วุ่นวายใหญ่โตก็หลายครา จนทางร้านต้องเจรจาให้เขารับแขกคนแรกด้วยดี แล้วคนที่สองจะยับยั้งให้เท่าที่ทำได้ หากใครยืนกรานจะเป็นแขกคนที่สอง ก็ให้มยองซูจัดการได้เต็มที่ ผลแพ้ชนะนั้นตกอยู่กับมยองซูเอง

วันนี้มยองซูผ่านแขกคนแรกมาได้ไม่ดีนัก เขายินยอมแต่โดยดี แต่ฝ่ายนั้นกลับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขาให้แหลกร้าวยิ่งกว่าเดิม ด้วยการเอาของที่คฤหาสน์มีให้หยิบยืมมาใช้ข่มเหงเขาอย่างสนุกมือ เมื่อเกินจะรับได้ มยองซูก็กรีดร้องดิ้นรน ลืมตัวจนไม่ได้ตรึกตรองว่าจะกลายเป็นยิ่งเพิ่มรสชาติให้ฝ่ายตรงข้ามได้สาสมใจ

ต้องระวังให้มากกว่านี้ ก่อนที่ใครต่อใครจะเอาวิธีนี้มาใช้กับเขาอีก...มยองซูจมกับความคิดของตัวเองพลางยื่นมือไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ก่อนเดินออกจากห้องน้ำพร้อมผิวสะอาดหอมกรุ่น ค่ำคืนนี้สำหรับเขาคงจบแล้ว นอนพักให้เต็มที่ แล้วพรุ่งนี้จะได้ตื่นมาอ่านหนังสือเล่มใหม่ที่ได้รับจากแขกที่พอจะมีน้ำจิตน้ำใจให้จบเล่มได้เสียที แต่เมื่อเปิดประตูออกไป ฝันเล็กๆ ของมยองซูก็เป็นอันสลาย

ห้องที่เคยอยู่ในสภาพเละเทะราวกับมีใครรบกันชุลมุนเมื่อครู่ก่อน ได้รับการเก็บกวาดจนเกลี้ยงเกลา หากนั่นยังไม่ใช่เรื่องแปลก...สิ่งที่เป็นเค้าลางแห่งความยุ่งยาก ก็คือฟูกผืนใหม่ ทั้งความกว้างและความหนา แม้แต่เนื้อผ้าที่ใช้ มองด้วยสายตาก็รู้ได้ทันที

"วันนี้มีแขกคนที่สองนะ" คำยืนยันมาจากคนที่ยืนอยู่เยื้องกับประตูห้อง

"หน้าใหม่อีกแล้วเหรอ?" เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเยาะหยันในที...ตั้งแต่ทางร้านเปิดโอกาสให้เขา 'ป้องกันตัว' ได้ มีหรือที่มยองซูจะอยู่นิ่งๆ แล้วอาศัยโชคให้รอดเป็นครั้งๆ ไป เปล่าเลย...เขาฝึกฝนเท่าที่ทำได้ เรียนรู้ด้วยตัวเองบ้าง บุกไปขอเรียนจากบรรดาพวกที่ทำหน้าที่ 'คุ้มครอง' สถานที่แห่งนี้บ้างจนพอมีวิชาติดตัว ยากที่จะแพ้แขกที่ส่วนมากเป็นผู้รากมากดี ยิ่งเจอบ่อยครั้งเข้า มยองซูก็ยิ่งมั่นใจในฝีไม้ลายมือของตัวเองจนนับวัน 'แขกคนที่สอง' น้อยลงทุกที

"ใช่ ลูกค้าใหม่ เห็นตอนที่นายกำลังรับแขกพอดี คงจะติดใจเข้า" ผู้ดูแลตอบเรียบๆ "เดี๋ยวฉันจะไปเชิญมาแล้ว เขาเป็นเพื่อนลูกค้าขาประจำของเรา ยังไงก็ปรานีหน่อยล่ะ เดี๋ยวจะเสียลูกค้าเก่าไปด้วย"

"นั่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับผมเสียหน่อยนี่ครับพี่ดงอู" มยองซูยิ้มน้อยๆ "ไปเชิญมาเถอะครับ...จะเป็นใครก็เถอะ"

คนที่ได้ฟังคำตอบเพียงแค่ยักไหล่หนึ่งครั้งก่อนถอยออกจากห้องไปทำตามหน้าที่ มยองซูถอนหายใจก่อนทรุดนั่งลงหน้าฟูกผืนหนา

คงจะเป็นลูกค้าใหม่ที่ร่ำรวยน่าดูเลยสินะ ถึงได้เลือกฟูกอย่างดีมาต้อนรับอย่างนี้...คิดแล้วก็อยากจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ...เตรียมมาดีแค่ไหน ถ้าไม่ได้ใช้มันก็เท่านั้น และมั่นใจได้เลยว่าคิมมยองซูคนนี้จะไม่เปิดโอกาสให้ได้ใช้แน่

ความคิดของร่างเพรียวหยุดลงเพียงเท่านั้นเมื่อเสียงเปิดประตูที่แว่วมาจากด้านหลังทำให้ต้องค่อยๆ ขยับตัวเพื่อหันไปมอง จะเป็นใครหน้าไหน เขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น

ทว่า...ทุกอย่างก็หยุดลงในวินาทีที่ได้สบตาว่าที่ 'แขกคนที่สอง' ที่ยืนอยู่ตรงหน้า...

"ซอง..." ทันทีที่พยางค์แรกหลุดออกมา มยองซูก็ก้มหน้าหลบพร้อมกับรีบปิดปากของตัวเองห้ามเอาไว้ก่อนจะเอ่ยจนครบ

"ใช่นายจริงๆ..." หากคำพูดของอีกฝ่ายกลับชัดเจน ว่าต่อให้เขาพยายามแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหรือเล่นละครสักแค่ไหนก็คงไม่อาจหลอกได้สำเร็จ

ทำไม...ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นได้...ไม่อยากคิดเลยว่าต่อไปเขาจะต้องเจอกับอะไร...

"เกิดอะไรขึ้น..." เสียงของชายหนุ่มร่างสูงนิ่งเสียจนไม่รู้อารมณ์ แต่ความชัดเจนกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า เมื่อประโยคต่อมาหลุดผ่านริมฝีปากนั้น "เกิดอะไรกับคุณชายผู้สูงส่งคนนั้นเสียได้ล่ะ ถึงได้ตกต่ำจนต้องมาขายตัวแลกเงินแบบนี้"

มยองซูได้แต่กำมือแน่น ที่จริงแล้วใจก็รู้ดีว่ามีโอกาสที่จะเจอปฏิกิริยาแบบนี้มากที่สุด...แต่เขาก็แค่หวัง ในมุมเล็กๆ ของหัวใจ...ว่าอาจจะไม่ใช่...อาจจะไม่เป็นอย่างนี้

"ก็ไม่เห็นจะแปลกไม่ใช่เหรอ? มีสุขก็มีทุกข์ เคยดีก็เลวได้..." จู่ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา แต่เขาก็ยังตอบโต้ได้เป็นอย่างดี "เงินก็ดี งานก็ไม่ได้ยาก...แล้วยังเลือกได้ว่าจะรับหรือไม่รับใคร"

"แล้วจะรับฉันหรือเปล่าล่ะ?"

ฝ่ายตรงข้ามถามสวนกลับมาทันที แทบไม่รอให้ขาดคำ

"ไม่" มยองซูตอบด้วยเสียงแข็งยิ่งกว่า "ฉันรับแขกแค่วันละหนึ่งคนเท่านั้น เขาไม่ได้บอกมาหรือไง"

"บอก...และบอกอีกด้วยว่าถ้าฉันอยากได้ ให้จัดการเอาเอง"

ร่างเพรียวถึงกับตัวชา...ไม่ใช่เพราะคำอนุญาตเป็นนัยๆ จากเจ้าของสถานที่แห่งนี้ แต่เป็นเจตนาของอีกฝ่ายต่างหาก...ซองยอลคิดจะทำกับเขาอย่างนั้นจริงๆ หรือ...คิดจะทำเหมือนที่คนพวกนั้นทำกับเขา...

"ก็เป็นไปตามนั้นนั่นแหละ..." มยองซูเอ่ยเสียงเรียบ รวบรวมกำลังใจก่อนเงยหน้าขึ้นจ้องตา "บอกเอาไว้เลยว่าฉันปฏิเสธ ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู"

"ถ้านั่นคือคำท้าล่ะก็..." ซองยอลทิ้งคำพูดไว้เพียงแค่นั้น แล้วปล่อยให้การกระทำบอกแทนทุกอย่าง ร่างสูงโถมลงมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว มยองซูที่นั่งอยู่ตกใจจนตั้งรับไม่ทัน ร่างโปร่งล้มลงนอน ครึ่งตัวบนหงายลงบนฟูก ครึ่งล่างถูกท่อนขาแข็งแรงสอดคั่นกดเอาไว้จนขยับแทบไม่ได้

"ไอ้ขี้โกง!" ร่างเล็กกว่าดิ้นรนกุกกัก แต่ยิ่งฝืน ชุดคลุมที่สวมอยู่ก็ยิ่งหลุดลุ่ย "เล่นทีเผลอแบบนี้ สกปรกที่สุด!"

"ทีเผลอเหรอ? ไม่ใช่ว่าตกลงกันรู้เรื่องแล้วหรือยังไง?" ซองยอลย้อนกลับมาอย่างเย็นชา

"ปล่อยนะ! เอามือออกไป! อย่ามาแตะต้องฉัน!" มยองซูตวาดเสียงขรม สองมือปัดป้องผลักไสพัลวัน ยิ่งเมื่อโดนอีกคนประกบริมฝีปากจูบก็ถึงขั้นจิกเรือนผมกระชากโดยแรงจนชายหนุ่มต้องผงะออกด้วยความเจ็บ

"ฤทธิ์มากนักนะ" ซองยอลเปลี่ยนมาคว้าข้อมือทั้งสองข้างกดลงกับพื้น ขืนแรงสู้กันอยู่หลายครั้งจนต้องยอมรับว่าคนที่อยู่ด้านบนได้เปรียบกว่ามาก ทั้งด้วยแรงและน้ำหนักตัวที่ช่วยกันกดลงมา

"จะอะไรนักหนา...หืม? คุณชายมยองซู..." คำเรียกที่ไม่ได้ยินมาแสนนานทำเอามยองซูที่รู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยามถึงกับหน้าชา "ถ้าไม่อยากให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น...แล้วนายทำแบบนี้ทำไม..."

ร่างด้านใต้ได้แต่หันหน้าหลบ กัดฟันข่มความรู้สึก สะกดนัยน์ตาที่กำลังร้อนผ่าว...เกินกว่าที่จะให้คำตอบได้แล้ว...

"ฉันก็แค่ซื้อของที่นายขาย..." ซองยอลเอ่ยพลางไล้ปลายนิ้วไปบนหัวไหล่เปลือยเปล่า " ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าระหว่างที่ต้องจ่ายเงินกับที่เคยไม่ต้องจ่าย...มันจะต่างกันยังไง"

หนนี้มยองซูถึงกับใช้มือข้างที่เขาปล่อยมาตวัดตบหน้าเข้าให้เต็มแรง

"เชิญเลย จะได้รู้...ว่ามันต่างกันยังไง..." น้ำตาของมยองซูไหลออกมาหยดหนึ่ง

 

"ถ้าไม่รังเกียจที่ต้องทับรอยคนอื่นอีกเป็นร้อยล่ะก็..."

 

ความอดทนของซองยอลขาดลงในจุดนั้นเช่นเดียวกัน ชายหนุ่มโถมตัวเข้าซุกไซ้ซอกคอพลางใช้อีกมือปลดเปลื้องเครื่องแต่งกายเพียงชิ้นเดียวของอีกฝ่ายออก มยองซูเผลอดิ้นขัดขืนอยู่เล็กน้อยก่อนจะนิ่งลงให้สัมผัส

ซองยอลจับร่างเพรียวให้พลิกคว่ำ ระบายความต้องการที่ลุกโหมลงไปบนร่างที่อ่อนแอกว่าอย่างไม่ปรานี

มยองซูไม่ปล่อยให้เสียงใดๆ เล็ดรอดผ่านริมฝีปากเลยแม้แต่นิดเดียว แม้เนื้อตัวจะสั่นระริกราวกับกำลังทนทรมานจนเจียนจะทนไม่ไหว แต่ก็ไม่ร่ำร้องอะไรออกมาแม้แต่น้อย เมื่อเขาเริ่มโถมกายเข้าหานั่นเองที่ร่างเพรียวเผลอสะดุ้งครางออกมาด้วยเสียงแผ่วหวิว

ด้วยกำลังและแรงตัณหาที่ท่วมท้น ทำให้การกระทำของเขาใกล้เคียงกับคำว่าข่มเหงเข้าไปทุกที มยองซูคงอดทนจนถึงที่สุดแล้ว ในที่สุดจึงเริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้าน

ร่างเพรียวพยายามขยับตัวถอยออกมา หวังที่จะผ่อนหนักให้เป็นเบา ทว่าแทนที่จะได้ผลดังนั้น ร่างสูงกลับคว้าเอวยึดเอาไว้ไม่ให้หลบเลี่ยงได้ คนโดนรังแกถึงกับหลุดเสียงสะอื้นออกมาก่อนจะดิ้นรนต่อสู้ชัดเจนขึ้น สองมือจิกฟูกใต้ร่างแน่น พยายามจะพาตัวหนีออกไปให้ได้ สุดท้ายก็ยอมจำนนนเมื่อ 'ลูกค้า' ที่กำลังได้รับความซาบซ่านอย่างรุนแรงกระชากแขนข้างหนึ่งไปยึดรั้งเอาไว้ไม่ให้พยายามขัดขืนได้อีก มยองซูไม่แม้แต่จะอ้อนวอน เขาพยายามบอกตัวเอง ปลอบว่าชินชาแล้วไม่ใช่หรือ โดนทำอย่างนี้มานับครั้งไม่ถ้วน จนแทบจะไร้ความรู้สึก ไร้จิตใจไปนานแล้ว

ถึงอย่างนั้น น้ำตาก็ยังเอ่อไหลออกมา...

เมื่อถึงเวลาที่เป็นอิสระ ร่างที่อ่อนแรงจึงค่อยๆ ขยับหนีอย่างระมัดระวัง มยองซูเอื้อมคว้าเสื้อคลุมตัวเดิมขึ้นมาห่มปิดบังร่างกาย ไม่ทันได้สอดแขนเพราะเกิดสะดุ้งตกใจที่ซองยอลลุกขึ้นมา ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์ที่เพิ่งจบสิ้นไปยังอัดแน่นอยู่เต็มอกจนปิดบังเอาไว้ไม่ไหว ความสะเทือนใจผสมกับทิฐิและความหยิ่งทะนงทำให้ตอบโต้กลับไปด้วยเสียงสั่นเครือ

 

"ขอบคุณ...ที่ใช้บริการครับ..."

 

 

 

 

TBC...

 

Comment

Comment:

Tweet

สงสารมยองงงงงงงงงงง ยอลลี่ อย่าใจร้ายนักเลย Y___Y
คุณชายมยองซู เกิดอะไรขึ้น? อดีตของคู่นี้? ลุ้นๆๆๆๆๆๆๆ

#2 By MYB_KIM (103.7.57.18|110.168.69.114) on 2013-04-25 00:59

เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายมยองซูววววววว TTTTTTTTTT
มันมีความหลังที่ไม่ค่อยดีแน่นอนเลย
ไม่น้าพี่ยอลลลลลล
สองคนนี้ต้องเคยเป็นอะไรมาก่อนแน่ๆเลย สงสารมยองอ้ะ
รอตอนต่อไปด้วยน้ำตา........ ฮือออออออ

#1 By junism on 2013-04-18 14:25

poupeegirl fashion brand community