เบรกแตก...
 
เก๊ารักทาดาชิอ่าาาาาาา
 
 
 
 
 
 
 

One Step Behind You

wessnette

Part 1:

 

น่าสมเพช... 

 

คำนั้นเคยทิ่มแทงเข้ามากลางอก สร้างบาดแผลใหญ่ และยามากุจิ ทาดาชิ ก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะนิยามตัวเองด้วยคำนั้น

สมัยเป็นนักเรียนชั้นประถม เขาเป็นเด็กขี้เหร่ ตัวเล็ก ผอมเก้งก้าง สิวขึ้นเปะปะบนใบหน้าทั้งที่เด็กวัยเดียวกันไม่มีใครเป็น จึงไม่แปลกเลยที่จะกลายเป็นเป้าให้เด็กบางกลุ่มรังแก

แต่ว่าในที่สุดแล้ว วันที่เขาล้มลงน้ำตาเอ่อพลางทำใจยอมรับชะตากรรม กับวันที่เขามีโอกาสได้ลุกขึ้นมาราวกับได้เกิดใหม่ กลับเป็นวันเดียวกัน พร้อมกับที่ได้รับคำคำนั้นมา

'น่าสมเพช' ยามากุจิยังจำได้...ว่าวันนั้นอีกฝ่ายกระตุกริมฝีปากยิ้มหยันได้น่าหมั่นไส้ขนาดไหน

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต่อว่าใครกันแน่ หรือแม้จะรู้สึกเจ็บใจในความอ่อนแอของตัวเอง...แต่เทียบไม่ได้เลยกับความประทับใจที่อัดแน่นอยู่ในอก...เด็กผู้ชายใส่แว่นตัวสูงใหญ่ ท่าทางหยิ่งยโสไม่เกรงกลัวใคร แปลกแยกออกมาจากเด็กวัยเดียวกัน เช่นเดียวกันกับเขา แต่กลับเป็นผู้ชนะ...

วันนั้นเป็นวันแรกที่ยามากุจิ ทาดาชิ ได้รู้จัก สึกิชิมะ เคย์...

 

แค่คิดว่าเท่เท่านั้น... 

 

แต่ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ไม่ได้ทักทาย ไม่ได้แนะนำตัว ไม่ได้ทำแม้แต่เอ่ยขอบคุณ...อันที่จริงแล้ว เขาไม่อยู่ในสายตาอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ เป็นแค่เด็กถูกรังแกคนหนึ่งที่เจ้าตัวผ่านมาเจอ ก็เพียงแค่นั้น

 

อยากจะแข็งแกร่งขึ้นมาบ้าง... 

 

ทั้งที่ไม่เคยมีความคิดอย่างนั้นมาก่อน แต่ยามากุจิ ทาดาชิก็คิดได้ขึ้นมา อยากแข็งแกร่ง อยากเก่ง อยากยืดอกยืนหยัดได้อย่างไม่อายใคร อาจจะไม่ต้องถึงขนาดสึกิชิมะ แค่อย่างน้อยเขาก็อยากพึ่งตัวเองได้

แต่ว่าคนขี้ขลาดและหงอจนเป็นเป้าให้โดนแกล้งอย่างเขา ทำได้แต่ด้อมๆ มองๆ ตามชมรมกีฬาต่างๆ ตามหาสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง...ฟุตบอลก็คงจะไม่ได้ เบสบอลก็คงจะไม่ไหว

ยามากุจิ ทาดาชิที่ได้แต่กลัว ก้าวมาจนถึงชมรมวอลเล่ย์บอลพลางคิดว่าถ้าเป็นชมรมนี้ อาจจะพอไหวอยู่ก็ได้ แล้วตอนนั้นเองที่ได้เจอกับเด็กผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

"ขอบคุณเมื่อวันนั้นมากครับ!" เขารีบก้มหัวให้ รู้สึกชื่นชมไปพร้อมๆ กับเป็นหนี้บุญคุณ แต่สึกิชิมะจำไม่ได้เลยสักนิดเดียว

 

สึกิชิมะ เคย์... 

ตัวสูงจนต้องแหงนมอง แววตาเข้มแข็งและดื้อรั้นอยู่ในที ไม่แปลกเลยที่เด็กเกเรพวกนั้นจะกลัวจนเป็นฝ่ายหนีไป

รู้สึกดีใจที่ได้เจอกัน แต่พอคิดว่าชมรมที่ตัวเองกำลังคิดจะเข้า มีคนที่สุดยอดอย่างนี้อยู่ ถ้าอย่างนั้นวอลเล่ย์บอลก็คงไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้วกระมัง...

แต่ถึงอย่างนั้น...แทนที่จะเปลี่ยนใจ...ยามากุจิ ทาดาชิกลับพบว่าการตัดสินใจครั้งนี้ช่างเป็นไปอย่างง่ายดาย...

 

อยากรู้จัก...อยากรู้จักให้มากกว่านี้... 

 

พี่ชายของสึกิชิมะเคยเป็นเอสของชมรมวอลเล่ย์บอลชั้นมัธยมต้น ตอนนี้ก็กำลังเป็นดาวรุ่งของชั้นมัธยมปลาย...อีกฝ่ายเล่าให้ฟังอย่างนั้น ด้วยท่าทางภาคภูมิใจ และดวงตาที่เป็นประกายสดใสจนน่าอิจฉา

ยิ่งสนิทกัน ยามากุจิก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้น ว่าสึกิชิมะชื่นชมและศรัทธาในตัวพี่ชายมากมายเพียงใด ไม่เพียงเท่านั้น บางทีสึกิชิมะ อาคิเทรุ คงจะเป็นเป้าหมายของอีกฝ่ายด้วย

ดังนั้น...วันที่รู้ว่าพี่ชายคนสำคัญโกหกเกี่ยวกับชมรมวอลเล่ย์บอลมาตลอด อย่าว่าแต่เป็นเอส แค่เป็นตัวสำรอง แค่ก้าวลงสนาม ก็ยังไม่ได้...ทำได้แค่นำเชียร์อยู่บนอัฒจันทร์

ภาพนั้น แม้แต่ตัวเขาที่เป็นคนนอกยังไม่อาจบรรยายความรู้สึกออกมาได้...

วันที่ความฝันพังทลายลงนั้น มันเจ็บปวดเหลือเกิน...

 

น่าสมเพช... 

 

สึกิชิมะเปลี่ยนไป...ไม่พูดถึงพี่ชายอีก แววตาหม่นนิ่ง เย็นชา และเริ่มใจร้ายกับคนอื่นๆ แต่อย่างน้อยก็ยังไม่ร้ายกับเขานัก

เพียงแต่ว่า...จากคนที่เคยมีความฝัน เคยกระตือรือร้น และเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต กลับกลายเป็นคนนิ่งขรึม แฝงไปด้วยความเฉื่อยชาและหมดอาลัยตายอยาก ทำให้ยามากุจิกลัว

ทั้งกลัว ทั้งกังวล ทั้งเป็นห่วง...เขาจึงได้แต่ติดตามอีกฝ่ายไปทุกที่เท่าที่จะทำได้

ปีต่อปี ที่เขากลายเป็น 'เพื่อนสนิท' ที่แสนจะน่ารำคาญของสึกิชิมะ ไม่ว่าสึกิชิมะ เคย์จะไปที่ไหน ทำอะไร ที่นั่นก็จะมียามากุจิ ทาดาชิอยู่ด้วย

 

จะอยู่เคียงข้าง จนกว่าจะกลับมาแข็งแรงดังเดิม... 

 

แต่ว่า...เพราะเขาตามติดมากเกินไป จึงไม่เคยรู้ตัวเลย...

"น่ารำคาญ...ยามากุจิ"

"เอ๋...?"

วันหนึ่งในช่วงมัธยมต้นปีสาม ขณะที่เขามาเยี่ยมอีกฝ่ายที่บ้านและกำลังรื้อเกมกับหนังสือการ์ตูนออกมาวางบนโต๊ะตั้งพื้น สึกิยามะก็พูดออกมาอย่างนั้น

"อาเคมิน่ะ...เลิกกับฉันเพราะอะไรรู้หรือเปล่า?"

ชื่อที่ถูกเอ่ยถึงคือแฟนคนล่าสุดของคนตรงหน้า เพราะรู้มาว่าเพิ่งเลิกกันเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา วันนี้เขาจึงตั้งใจมาปลอบใจ ชวนเล่นเกมอ่านการ์ตูนให้หายเบื่อ

ไม่คิดว่า...จะถูกว่าเอาแบบนี้เลย...

 

...ฉันเพียงแค่เป็นห่วง... 

 

ความในใจสั้นๆ ที่จุกจนพูดไม่ออก...

"ท..ทำไมเหรอ?" เขาได้แต่ฝืนยิ้มแหยๆ ถามกลับไปทั้งที่กลัวคำตอบ

"ก็เพราะนายไงล่ะ" คนตัวสูงที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยเสียงเรียบต่ำ "ตามติดซะจนน่าอึดอัด คนอื่นๆ ที่ผ่านมาก็มีบ้างที่เลิกไปเพราะฉันไม่เป็นอย่างที่คิด แต่ที่ขอเลิกเพราะนายก็มีไม่น้อย"

สายตาของสึกิยามะเย็นเยียบ

"ข..ขอโทษ......ฉัน...ฉันไม่รู้เลย..." สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่ก้มหน้าหลบตาเท่านั้น...สึกิยามะตัวสูงกว่าพวกผู้ชายรุ่นเดียวกันจึงโดดเด่น หน้าตาก็ดี เรียนก็เก่ง สาวๆ เลยพากันปลื้มยกใหญ่ คนแล้วคนเล่าที่วนเวียนเปลี่ยนเข้ามาจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่ามีใครบ้าง แต่ยามากุจิไม่เคยคิดเลยว่าเพราะอะไร มีแค่เรื่องนี้ที่คนอ่อนหัดอย่างเขาไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง

แต่ดูเหมือนที่คิดจะไม่เข้าไปวุ่นวาย สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย...

"เลิกยุ่งกับฉันสักที อยากจะไปไหน อยากจะทำอะไรก็คิดเองซะบ้าง"

คนตัวเล็กกว่าขบกรามข่มอารมณ์ทีหนึ่งก่อนจะตอบกลับไป "นายไปไหน ฉันก็จะไปด้วย...นี่ล่ะ สิ่งที่ฉันคิด"

"นายจะทำลายชีวิตฉันหรือยังไง?" เจ้าของห้องสวนเสียงเย็น "ทำลายความสัมพันธ์ของฉัน ทำให้ฉันโดนล้อไปด้วย...หรือชอบให้ใครเขาแซวว่าเป็นแฟนกัน?"

"ห..หา?" ยามากุจิเงยหน้าขึ้นมองคนพูดด้วยความตกใจ หัวใจเต้นถี่ขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

เขาเคยได้ยินคำพูดกึ่งล้อกึ่งแซวเหล่านั้นผ่านหูอยู่บ้าง แต่นั่นก็แค่สิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ เพราะมันไม่มีความหมาย และยิ่งกว่านั้นก็เคยโดนพูดใส่มาแล้ว

"ไม่ใช่นะ ฉัน..." ยามากุจิระล่ำระลักพยายามแก้ต่าง แต่พอสบตากัน เขาก็นึกอะไรไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ

สึกิชิมะกำลังจ้องมองมาที่เขา ด้วยแววตาและสีหน้าที่เหมือนจะบอกว่า 'เดาไม่ผิด' แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ต้องหยุดคิด...เขากำลังจะแก้ตัวว่าไม่ใช่ พยายามคิดว่าจะพูดอย่างไรให้อีกฝ่ายเชื่อ แต่ถ้าหากนั่นคือสิ่งที่สึกิชิมะคาดเดาเอาไว้...ก็หมายความว่าอีกฝ่ายวางหมากรอเอาไว้หมดแล้ว และเขาคงไม่มีทางเอาชนะได้เลย

 

สึกิชิมะคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง...มีแค่เขาที่รู้ ว่าไม่ใช่... 

 

"แล้ว...แล้วถ้า..." ยามากุจิเอ่ยเสียงพร่า จู่ๆ หัวใจก็เต้นรัวจนทั้งหน้ามืดและมือสั่น

"ถ้าฉัน...ชอบ...ล่ะ..."

เสียงเบาลงเรื่อยๆ จนถึงพยางค์สุดท้ายก็แทบจะหายไปในคอ...รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่

"หา?" เสียงของสึกะชิมะกร้าวขึ้นมาทันที "คิดจะล้อกันเล่นรึไง?"

"ไม่ใช่นะ..." คนที่นั่งอยู่บนพื้นพยายามสู้ "ที่คอยอยู่ใกล้ๆ ที่ตามไปไหนมาไหนตลอด...ก็เพราะว่าชอบ...เพราะว่าเป็นห่วง...เพราะว่านายเป็นคนสำคัญ"

เขาได้แต่ก้มหน้าพูดอยู่อย่างนั้น แต่ละคำที่เค้นออกมา ยิ่งพาลให้หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"ฉันชอบสึกกี้นะ...ชอบมาก...ที่ฉันทำให้นายอึดอัด ที่ทำให้ต้องเสียโอกาสอะไรไปมาก ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ...ฉันมันโง่ ก็เลยไม่เคยรู้ตัวเลย แต่ว่า...อย่าบอกให้ฉันแยกออกไปเลยนะ...ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ฉันจะปรับปรุงตัว ต่อไปจะระวังให้มากขึ้น"

เขาพูดทุกคำออกไปจากใจ พยายามเรียบเรียงจนไม่รู้ว่าสื่อสารออกไปได้อย่างที่ตั้งใจมากน้อยแค่ไหน ทั้งตื่นเต้นและตกใจที่บางสิ่งบางอย่าง แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เคยตระหนักมาก่อนจนได้พูดออกมา ได้แค่คาดหวังว่าจะได้รับความเข้าใจ

แต่ทว่า...

"นายคิดว่าพูดกับฉันแบบนี้แล้วฉันจะเห็นใจหรือยังไง?"

 

น่าสมเพช... 

 

จู่ๆ ในหัวของเขา ก็ได้ยินคำนั้นสะท้อนไปมา หน้าชาราวกับโดนอีกฝ่ายตบเข้าเต็มมือ

ใจร้าย...ทั้งที่เคยคิดว่าไม่ว่าสึกิชิมะจะใจดำหรือพูดจาร้ายกาจกับใคร ก็ไม่เคยทำอย่างนั้นกับเขา คิดว่าอย่างน้อยก็คงต่างจากคนอื่นบ้าง ต่อให้แค่นิดเดียวก็ตาม แต่ในที่สุดแล้วก็ไม่มีข้อยกเว้น...ยามากุจิ ทาดาชิ ไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษกับ สึกิชิมะ เคย์ เลยสักนิดเดียว ยิ่งกว่านั้นยังทำตัวตีสนิทน่ารำคาญอีกด้วย

สิ่งที่เคยคิดว่าดี สิ่งที่เคยมุ่งมั่นตั้งใจทำมาตลอด มันกลับตาลปัตรไปหมดในพริบตา ก่อนจะทันได้คิดหรือพูดอะไรมากไปกว่านั้น น้ำตาก็ไหลออกมาดื้อๆ

"ฮะ ฮะ..." ยามากุจิแค่นเสียงหัวเราะก่อนยกแขนขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ถึงอย่างนั้นหยดถัดมาก็เอ่อร่วงตามอย่างไม่ให้ตั้งตัว...น่าสมเพชที่สุด

"เข้าใจ...แล้วล่ะ..." เสียงที่เปล่งออกไปครั้งนี้ทั้งสั่นและอู้อี้ เขาลุกขึ้นคว้าเอากระเป๋าของตัวเองขึ้นมาก่อนเดินออกจากห้องนั้นโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไป

 

เขาไม่อยากเห็นหน้าของสึกิชิมะ เคย์อีกต่อไปแล้ว... 

 

 

TBC...

 

Comment

Comment:

Tweet

แงรรรรรรรรรรรรรรร ดีจายยยยยยยยยยย
ดีจายยยยยยยยยยยยยย มีฟิคคู่นี้ด้วยยย
แรร์ไอเทมมากกกก แรร์ไอเทมสุด ๆ ฮรือออออ
ชอบฟิคอารมณ์นี้มากเบยย หน่วงงงง
ปวดใจดีจริง ๆ สงสารนายเอกของเราละเกินนน
แต่ก็มีความสุขที่เห็นยามากุจิโดนรับแก  
สึกิชิมะก็เย็นชาได้ใจมาก มันช่ายยย มันช่ายยยย
#พัง

#7 By intfo (171.98.59.156|171.98.59.156) on 2014-12-09 22:46

#6 By (171.98.59.156|171.98.59.156) on 2014-12-09 22:43

สึกี้ร้ายกาจจจจจจจจจจจจ!! แง้งงงงงงงงงงงงง
ท่าทางเย็นชานั่นมันอะไร
ยามางุจิทิ้งคนบ้าบอแบบนี้ไปเถอะ!

#5 By Pippin (114.109.4.139|114.109.4.139) on 2014-09-23 19:56

นี่มันฟิคดราม่า!!! ฟิคแอ๊งใช่มั้ย!!!!
หุยยยยยยยยย หมั่นไส้ซุกกี้ ไปซุกไหนก็ไปไป๊!
อยากจิบอกว่าตอนเห็นคู่นี้ครั้งแรกนึกถึงมิโดริม่ากับทาคาโอะ(บาส) 555
แต่มองจากมุมซุกกี้นี่ก็ปกติปะ คือมึงเป็นใคร นี่ชีวิตวัยรุ่นกู มาตามติดกันเหมือนเป็นเหาฉลามอยู่ได้(อ้ะ ผิดเรื่องอีกแล้ว งั้นนายเป็นขี้แมลงวันแล้วกันน 5555555555)
เม้นบ้อนแม่งสปอยยยยยยยยยยยยยย
น่าสงสารนะ น้องเคะที่ต้องรุกเข้าหาเสะ (เอ๊ะ หรือต่อไปจะกลับกัน? ไม่มั้ง สาคูมิใช่แนวนั้น) แล้วโดนผลักไส โถๆๆๆๆๆๆๆ สู้เค้านะ เอาตัวเข้าแลก ผลักมันลงเตียง ถอดกางเกงแล้วโดดขึ้นคร่อมเลยลูก #R18
โถ โถถถถถถถถ
เอามาาาา เอาความร้าวรานมาาาาาาาาา

#4 By KeeChan on 2014-08-09 11:47

รอตอนต่อไปนะคะ
อ่านไปแล้วสงสารยามางุจิ รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นชาของสึกกี้เลยค่ะ

#3 By YokeK.N. on 2014-08-07 00:08

มาขำชื่อพี่บ้อน ที่เขียนเป็น บ้อย <3
ฉันยังเม้นอินจัดมากไม่ได้ เพราะว่ายังไม่อ่าน ยังไม่สนิท แต่ตอนนี้อยากสนิทกับน้องฮานาทาโร่มากเลย บอก เพราะงั้น รออออออออออออออออออ เด๋วจะมาแบบเต็มสตรีมนะะะะะะะะะะะ

#2 By ..-~:HANA~hanachiko:~-.. on 2014-08-05 22:14

บ้าจริงงงงงงงงงงงงงงงง
บ้าจริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
สาคูช่างมีพรสวรรค์ในการแต่งเคะคาแรคเตอร์แบบนี้ แงงงง แม่เจ้าาาาาาา น้ำตาจะแชร์ขอไหลนะคะ 
ทาดาชินอกสายตาของฉัน (เลาเปล่าแรง เลาแค่จริงใจ) แม่งโมเอะพุ่งทะลุจอ ถ้าฉันเป็นอีสึกกี้ต้องทำให้มันร้องไห้หนักๆเลย (?) 
สึกกี้แม่งโคตรเย็นชาชาเย็นใส่นมน้ำแข็งพูนแก้วมากคุณคนแต่ง ฮือออ ขอดูดหมดแก้ว #ไปไกลแล้ว
แล้วไงวะ ตอนสองจะมาเมื่อไหร่คะ? เมื่อไหร่!!!!!!!!
ฉันอยากรู้ว่าทาดาชิจะรุกคิบมีบทเท่ห์ไชชูโยกู่ร้องเหมือนในคอมมิคไหม แง ฉันลุ้น (คอมเมนท์ฉันแม่งก็แอบสปอย บัท ไอด๊อนแครรรรรรรรร์ ไอ แอม กรู๊ทททททททท #ผิด)
ถึงทาดาชิ ถ้าเอ็งไม่อยากเห็นสึกกี้อีกต่อไปแล้ว เอ็งต้องตาบอดอย่างเดียวอ่ะ มองมากี่ปีแล้วคะคุณน้อง อย่าให้พี่แฉเลยค่ะ ที่นิสัยน้องแม่งเกรียนแตกตอนแรกๆก็เพราะอยู่กะสึกกี้มากไปอ่ะค่ะ ไม่ได้อยากจะทำร้ายจิตใจ น้องแม่งโคตรซูเนโอะไม่ไหวแล้วจริง (ทาดาชิอย่าเพิ่งฆ่าตัวตายนะ กลับมาก่อน... ) ส่วนเรื่องที่ว่าสึกกี้จะมองน้องมั่งไหมนี่มันต้องแล้วแต่แรงมโนคนแต่งเลยอ่ะน้อง บอกตรง โคตรอยากอ่านตอนถัดไป

ถามคนแต่ง... เทอจะแกล้งทาดาชิไหม รู้ป่ะว่าตอนร้องไห้น่ารัก #เปล่าชี้โพรง ขอสึกกี้เลวแต่พอดีได้ไหม แบบยังมีความน่ารักในตัว บ้อยยังไม่อยากหมั่นไส้สึกกี้เลย (อวยอิ่มในความเกรียนซึนอันน่ารักของสึกกี้)

ตอนต่อไปเมื่อไหร่จะมา..

#1 By บ้อย (171.5.250.232|171.5.250.232) on 2014-08-05 22:12

poupeegirl fashion brand community